แม่ค้าขายของที่ตลาดเราเป็นลูกค้าก็ต้องเดินดูของคุยราคากัน

น้องๆลองassumeตัวเองเป็นลูกค้าเดินดูของในตลาดนัด เห็นเสื้อผ้าแล้วดูสวยดีน่าสนใจระหว่างแม้ค้าที่คุยว่า

1. ไม่ซื้อไม่ว่าเข้ามาดูได้ก่อน ราคาเท่าไหร่คุยกันได้ หรือ
2. ไม่ซื้ออย่าเดินเข้าร้าน อย่ามาถามราคานะ ไว้มีปัญญาซื้อค่อยเดินเข้ามาถาม

ระหว่างร้าน1กับร้าน2ถ้าคุณเป็นลูกค้าจะเดินเข้าร้านไหน คิดจะเป็นแม่ค้าก็ต้องอดทนเพราะเราไม่รู้ว่าใครจะซื้อสินค้าจริง แต่การพูดแบบไหนที่ไล่ลูกค้าทั้งดีและร้ายออกไปจากร้าน และอย่าลืมของแบบนี้ปากต่อปาก ตอนน้องๆเป็นคนซื้อเสื้อผ้าก็คงคิดไม่ต่างกัน

สุดท้ายก็จะมีคนมาว่าไม่ใช่ผักในตลาดที่จะมาต่อ ถ้าอยากได้ถูกๆไปโน่นเลยอาบอบนวด ถ้ามันง่ายอย่างน้องว่าป่านนี้ไม่มานั่งหงุดหงิดกับคนถามแล้ว อะไรที่เกินจริงมักจะไม่จริงเสมอ ทุ่งนาของน้องน้องก็มีสิทธิ์เลือก คนซื้อเป็นเจ้าของเงินก็มีสิทธิ์เหมือนกันทุกคน ลองตึกตรองดูนะครับปัญหาอาจได้รับการคลี่คลายมากกว่าที่เป็นอยู่